Organizator: Polska Opera Królewska

Wykonawcy:
Monika Ledzion mezzosopran
Orkiestra Polskiej Opery Królewskiej
Tomasz Bugaj dyrygent

Program:
Ottorino Respighi (1879–1936)
Gli uccelli (Ptaki) suita na małą orkiestrę, P.154
1. Preludio
2. La colomba (Gołąb)
3. La gallina (Kura)
4. L’usignuolo (Słowik)
5. Il cucù (Kukułka)
Il tramonto (Zmierzch) na mezzosopran i orkiestrę smyczkową

***

Wolfgang Amadeus Mozart (1756–1791)
Symfonia D-dur nr 38 KV 504 „Praska”
1. Adagio – Allegro
2. Andante
3. Finale. Presto

Więcej informacji na stronie Polskiej Opery Królewskiej

BILETY w cenie: 60 zł normalne, 40 zł ulgowe (dla uczniów, studentów do 26 r.ż., emerytów i rencistów)
Bilety dostępne są w sprzedaży internetowej oraz w kasie Studia Koncertowego Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego na godzinę przed koncertem, o ile pula biletów nie zostanie wcześniej wyczerpana.

Cóż może być piękniejszego od śpiewu ptaków? Rozmaite i naturalne dźwięki płynące z koron drzew inspirowały muzyków od najdawniejszych czasów, a w sposób szczególny znalazły odzwierciedlenie w ilustracyjnej muzyce klawesynowej XVII i XVIII wieku. Ottorino Respighi (1879–1936), czołowy włoski kompozytor pierwszej połowy XX wieku, w uroczej suicie Gli ucelli (1928) na małą orkiestrę łączy zachwyt nad przyrodą ze swoim nieskrywanym uznaniem dla muzyki dawnych epok. Podstawą dla każdej z pięciu części jest bowiem dawny utwór klawesynowy: Preludium i zamykająca cykl Kukułka Bernarda Pasquiniego, Gołąb Jacques’a di Gallota, Kura Jeana-Philippe’a Rameau oraz anonimowy Słowik. Taneczny wdzięk barokowych miniatur ukazany jest przez pryzmat wyrafinowanej brzmieniowej wyobraźni i mistrzowskiej instrumentacji, które przenoszą słuchaczy do magicznego świata uniwersalnego piękna. Zupełnie inne przestrzenie wrażliwości twórcy ujawnia kantata Il tramonto (Zmierzch) z 1914 roku. Pełna żalu opowieść o utraconej miłości zaklęta w romantycznej poezji Percy’ego Bysshe Shelleya (1792–1822) wybrzmiewa w ekspresyjnym śpiewie mezzosopranu wspieranym przez mieniącą się różnorodnością odcieni, pełną dramatyzmu partię orkiestry.

W drugiej części koncertu zabrzmi Symfonia D-dur KV 504 Wolfganga Amadeusza Mozarta z 1786 roku. Po raz pierwszy została wykonana w styczniu następnego roku w Pradze, stąd też zwykło się ją nazywać „Praską”. Nie bez przyczyny dzieło natychmiast zachwyciło publiczność. W trzyczęściowej, zgodnej z włoską tradycją formie, kompozytor zdołał bowiem w pełni wykazać swą twórczą indywidualność. Klarowna budowa i szlachetna powściągliwość ekspresji świadczą wszak o muzycznej dojrzałości i szczególnej umiejętności zachowania równowagi między intelektem a emocjami.