Między człowiekiem a lalką istnieje więź subtelna, trudna do nazwania, a jednak wyczuwalna, jak delikatne drżenie nici. To nić porozumienia, która rodzi się z ciszy, uważności i cierpliwej pracy dłoni.

Tworzenie lalki jest drogą – powolną, żmudną, ale i pełną blasku. Każdy gest, każdy ścieg i dotknięcie materiału, każdy fragment twarzy wydobywany z materii to jak medytacja nad kruchością i pięknem istnienia. A gdy już istnieje – staje się kimś więcej niż przedmiotem. Jest postacią, w której spotykają się emocje i wspomnienia, echo dzieciństwa i cień dorosłości. Lalka nie przemawia słowami – mówi spojrzeniem, lekkością dłoni, nieuchwytnym gestem. Każda z nich jest zwierciadłem: odbija to, co niewypowiedziane, co kryje się głęboko w człowieku.

„Człowiek i lalka” to nie tylko artystyczne spotkanie. To dialog – subtelny i intymny. To przypomnienie, że w najprostszych kształtach, w najdrobniejszych detalach można odnaleźć uniwersalną prawdę o nas samych.

Renata Gołaszewska- Adamczyk
Ukończyła pedagogikę na Uniwersytecie Łódzkim i szkołę charakteryzacji teatralno- filmowej w Warszawie. Przez wiele lat pracowała jako pedagog-wychowawca w domach dziecka, ośrodku szkolno-wychowawczym z dziećmi z niepełnosprawnościami, również jako terapeuta zajęciowy, wykorzystując przy tym m.in. arteterapię.

Wystawie lalek będą towarzyszyły fotografie Łukasza Owczarka powstałe w ramach projektu „Zaczarowana podróż”