W 1971 roku historyczka sztuki Linda Nochlin opublikowała swój słynny esej zatytułowany „Dlaczego nie było wielkich artystek?”. Ten rewolucyjny wówczas tekst prędko stał się fundamentalnym punktem odniesienia dla feministycznej historii sztuki. Badaczka zwróciła w nim uwagę, że źródeł sukcesu artystycznego tak zwanych „wielkich mistrzów” najczęściej nie należy wiązać z mitycznym pierwiastkiem geniuszu, lecz z przywilejami edukacyjnymi i instytucjonalnymi. Wskazując na systemowe bariery, które przez wieki uniemożliwiały kobietom pełnoprawne uczestnictwo w świecie sztuki, Nochlin podkreśliła, jak wielką rolę w twórczości odgrywa kontekst społeczno-ekonomiczny.
Podczas warsztatów wspólnie zastanowimy się nad aktualnością i zasadnością tytułowego pytania. Wykorzystując wybrane prace z wystawy „Kwestia kobieca 1550–2025”, przeanalizujemy strategie artystek służące symbolicznemu odzyskiwaniu sprawczości. Rozłożymy na czynniki pierwsze motywy ikonograficzne podtrzymujące stereotypowe wyobrażenia na temat kobiet i porozmawiamy o tym, czy współcześnie właściwe jest posługiwanie się terminem „sztuka kobiet”.
Co będziemy robić?
Finalną częścią spotkania będzie twórcze działanie, w ramach którego stworzymy na nowo opisy muzealne do słynnych dzieł sztuki – tym razem z perspektywy feministycznej. Postaramy się przeformułować tradycyjne metryczki w taki sposób, aby uwzględnić w nich i ujawnić pozornie niewidoczne mechanizmy władzy, klasy oraz płci.
Biogram osoby prowadzącej:
Patrycja Ignaczak – edukatorka w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Studentka II stopnia historii sztuki oraz IV roku psychologii w ramach Kolegium MISH na Uniwersytecie Warszawskim. W polu jej badawczych zainteresowań leży przede wszystkim sztuka Europy Środkowo-Wschodniej XX i XXI wieku, psychoseksuologia oraz psychoanaliza jako narzędzie do badania kultury i sztuki.
