Ta wystawa nie mówi, co wolno, a czego nie. Raczej unosi brew i pyta: na pewno wiesz, co robisz?
To artystyczna opowieść o dorosłości, wolności wyboru, odpowiedzialności i o tym, jak cienka bywa granica między przyjemnością a uzależnieniem.
Nie jest to ani pochwała, ani potępienie — raczej lustro, w którym odbijają się dwa światy: rekreacja i terapia. I nie zawsze łatwo odróżnić, który jest który.
Widz zostaje zaproszony do serii niewygodnie ciekawych pytań:
gdzie kończy się rytuał, a zaczyna nałóg?
kiedy coś jest lekiem, a kiedy tylko używką z dobrą wymówką?
Portrety znanych osób sięgających po konopie dorzucają jeszcze jeden wątek: odpowiedzialność, która przychodzi w pakiecie ze sławą. Bo jeśli wszyscy patrzą — czy nadal wszystko jest tylko „prywatną sprawą”?
No i wreszcie pytanie, które wisi w powietrzu jak dym:
gdzie sięga nasza wolność? I czy palenie naprawdę jest dla dorosłych?